Fabrikadan Düşünceler

Duygusal izdihamım; gel!

13 Kasım 2021

 Bırakalım her şeyi. Kendimiz haricinde bize yakın olan, bizde kalmaya çalışan her ne varsa sırt verelim. Hadi sevdiğim, gel. Böylesi daha iyi, inan. Kırıcı yanımız bizde kalsın; biz kıralım birbirimizi. İzin vermeyelim başkalarının dokunmasına, bakmasına.

Radarından çıkalım huzursuzluğun. İstiyorum ki şehre doğan güneşin bir damlası simanda yaşasın. Çok şey istemiyorum. Sıcaklığını hissetmek istiyorum. Lav misali yüreğinin dağlarında patlayan yanardağlardan parçalar çevrendeki insanlara dokunmasın; bana değsin, eriyeyim. Senin için eriyeyim. Sonra tekrar bir ben inşa edeyim; evet ben edeyim. Ben çizip, yaşatayım. Ve inan her yeni bir bende sevgim daha çok olacağım.

İstiyorum ki ellerini tuttuğumda mevsimler birbirleriyle sevişmeye başlasın. Yazın bağrına yeşil yağmurlar yağsın ki kurumuş ve solmuş yapraklar yeşillensin. Tüm mevsimi tek bir alanda birleştirelim.

İstiyorum ki bağrıma cennet ol!

Hatırlarsın saat kulesinin altında buluştuğumuzu. O gün sol gözünün üzerindeki kirpiklerinden iki tanesi kopmuştu. Biri göz altında diğeri kirpiklerinin arasında duruyordu. Evet. İlk kez anlatıyorum bunu. Söylemek mi? Kopan kirpiklerinden neden bahsedecektim ki? Kimdi o gün sana benim kadar yakın? Değil midir her halinin güzelliğine âşık olan ben?
Gün boyunca seyrettim kirpiklerini. Kolay bir düşünce olabilir ama söylemeden edemeyeceğim. O iki kirpiğin birisini sen, diğerini ben olarak gördüm. Bütündük. Ayrı olsak da bütündük. Aynı yerdeydik. Görüyor, hissediyor ve duyuyorduk. O iki kirpiğin göz çevresinden alsaydım alanımızdan uzaklaşacaktık ve bilinmezliğe süzülecektik. Ses etmedim. İzledim. Sonra düştük mü yoksa kalmaya devam mı ettik bilmiyorum. Sen de hatırlamadığına göre bir yerlerde düşmüş olmalıyız.

Süzüldük…

Şimdi ise karşımdasın, karşındayım.
İstersen süzülmeye devam edelim.
Bana kalırsa iradesi zayıf sevgileri dansa kaldıran rüzgârın ihtişamını izlemeyi isterim.

Bilirsin ki

Sevgimizin temeli sağlamdı. Zayıf yanı bizdik. Biz düğümlenmeyi bağlanmak sandık. Oysa düğümlenmek bütün olmaktı. Bütün olmayı anlayamadık.

Bak bir sevgi daha süzülüyor. Görüyor musun?
Hayır, sadece yaprak değil.
O yaprak ki cennetini yıkıntıya uğratan bir gönlün dışında kalandır.

Yanımı anılarla doldurmak istiyorum; gelir misin?

 

Fotoğrafın alındığı profil

 

 

Only registered users can comment.

  1. Yazınız çok uzaklardaki İzmir’in imbatlarına taşıdı beni, hayallerle dolu bir alemde bıraktı gitti: Müjganla ağlaşmak, aşka inanmak gibi gibi şeylerle dolu bir alem…

    Ellerinize sağlık

Bir cevap yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak.